احمد انصاری گیلانی

چو اسیر دام تو ام

رام تو ام، ای محرم رازم   

منم آن شمعی که ز شب

تا به سحر در سوز و گدازم

ای فتنه بکش یا بنوازم

بی گناهم، بده پناهم

کز موی تو آشفته ترم

کن نگاهی، به خاک راهی

ای سایه‌ی لطفت به سرم

چه کنم؟ عشقی غیر از تو نخواهم

به خدا، محنت ریزد ز نگاهم

امیدم کو؟ جدا از او

پر پر شده ام، خاکستر شده ام

آزارم کن، چو چشم خود بیمارم کن

من ز جفایت دلشادم

از غم عشقت خرسندم

از همه عالم بگسستم

تا که به مهرت پابندم

عشق و امید صفایی

ای عشق من چه بلایی

کی ز وفا جانب ما باز‌آیی؟

چو اسیر دام تو ام

رام تو ام، ای محرم رازم

منم آن شمعی که ز شب

تا به سحر در سوز و گدازم

ای فتنه بکش یا بنوازم

شعر از : نواب صفا ااگ